30-01-18

The Voice

Marieke Montijn laat zich inspireren door Ruben Hamelink

Zijn telefoon gaat voor de tweede keer. Stef voelt het lichte trillen tegen zijn bovenbeen. Heeft hij het geluid uitgezet? Hij weet het niet meer. Het doet er ook niet toe. De muziek overstemt alles. Hij overweegt de oproep weg te drukken, maar bedenkt zich. Dat zal hij te horen krijgen. Laten gaan maar. Hij zet twee biertjes op de kleine ronde tafel en gaat op de laatste vrije plek op de bank zitten. Twee vertrekkende gasten treuzelen bij de open deur. Het meisje zwaait naar hem. Hij steekt zijn hand op.

‘Een extra wc zou geen overbodige luxe zijn.’ Mark is naast hem komen staan. ‘Nee, blijf maar zitten. Ik heb genoeg gezeten vandaag.’ Hij pakt een biertje. ‘Proost man, op iedereen die denkt dat hij kan zingen.’ Hij neemt een grote slok. ‘Jammer dat ze hier alleen Heineken tappen.’

‘Je hoefde niet mee.’

‘Ik wilde weleens zien waarom jij zo snel weggaat bij de vrijdagmiddagborrels. Wat is er eigenlijk zo leuk aan een karaokebar? Dit is de derde André Hazes sinds we binnen zijn.’

’Hij doet het vol overgave, dat moet je hem meegeven.’

‘Ja, ja, ook hij leeft zijn eigen leven.’

Stef kijkt naar het plafond. De slingers hangen er nog steeds. Het zijn van die goedkope, driehoekige vaantjes, ze bewegen in de luchtstroom van de airco. Hele avonden keek hij vroeger naar slingers, vanuit de bosjes naast de parkeerplaats van het verpleegtehuis. Zodra het aftellen was begonnen rende hij naar zijn favoriete verstopplek, achter het lage muurtje bij de invalideplaatsen. Hij kon zo de eetzaal in kijken. Op de slingers na was die meestal leeg. Het had hem verbaasd dat er altijd iemand jarig was, hij dacht niet aan gemakzucht en kende ook de sleur die de slingers moesten verlichten nog niet.

Mark werkt zich op een vrij gekomen plek op de bank. ‘Ik sprak Richard vanmiddag. Ze hebben hem vanaf volgende maand overgeplaatst naar Stadsbeheer. Ik kwam hem tegen in de lift. We stonden daar een minuut of twee en hij stortte ineens zijn hele hart uit.’ ‘Het zat hem zeker hoog.’

‘Weer over die miskramen. Salma heeft er zes gehad, of zeven. Ze stoppen ermee. En nu nemen ze een hond. Toch wel sneu.’

‘Voor die hond?’

‘Klootzak. Weet Wendy dat je hier zit?’

‘Waarom?’

‘Doe nou niet of het de normaalste zaak van de wereld is om iedere vrijdagavond in je eentje in een karaokebar te zitten.’

‘Niet iedere vrijdag.’

‘Je gaat me toch niet vertellen dat je weleens zingt?’

‘Nee, ik drink wat, kijk om me heen, maak een praatje. Wat maakt het uit of ik hier zit of aan het lauwe bier op kantoor?’

‘Daar missen we nu de bitterballen. Ik heb trek. Heb jij misschien een paar euro? Dan haal ik een busje Pringles.’ Het geld tellend loopt Mark naar de bar.

Opnieuw voelt Stef zijn telefoon. Hij gaat staan om hem uit de zak van zijn spijkerbroek te pakken. Wendy heeft al opgehangen. In het scherm verschijnt een WhatsApp-bericht. Zou ze boos zijn? Als hij opkijkt, ziet hij Mark de Pringles-automaat een tik geven. Blijkbaar voelt niemand zich geroepen hem te vertellen dat die al weken niet werkt. Stef opent het bericht. ‘Bijna 20.00 uur, The Voice. Niet vergeten! De meiden zitten al klaar. XXX’. Te laat denkt hij aan de twee blauwe vinkjes die Wendy zal zien.

Mark gooit het kleingeld op tafel. ‘Ik ga naar huis, man. Zou jij ook moeten doen.’

‘Niet nog één biertje?’

‘Tot maandag. En volgende week vrijdag kies ik waar we naartoe gaan.’ Met zijn jas in zijn hand draait Mark zich lachend om. ‘Dan drinken we een echt lekker biertje.’ Met een klap trekt hij de deur achter zich dicht.

Als Stef buiten komt, ziet hij pas hoe laat het is. Verlichte etalages maken van de straat een lange rij kijkdozen, soms uitnodigend ingericht, vaker slordig en gedachteloos. In de verte hoort hij een tram over de Bergweg gaan. Als hij opschiet, kan hij de laatste nog halen. Hij stopt zijn koude handen in zijn zakken en loopt richting de Sushi-to-Go voor een portie Orange maki. Te laat is hij hoe dan ook.

Onder leiding van Sanneke van Hassel schreef Marieke Montijn tijdens een workshop van The Writer’s Guide (to the Galaxy) dit verhaal bij de foto van De Kracht van Rotterdam 2017 van Ruben Hamelink.