29-02-16

Schrijfles op het Thorbecke #1

Nieuwe stadsverhalen van Rotterdamse scholieren

Kelsey de Lange van Het Thorbecke schreef dit bijzondere verhaal bij de foto van Annette Behrens van Charlois die zij maakte voor De Kracht van Rotterdam 2014. Het Thorbecke is één van de scholen die mee heeft gedaan aan het schrijfproject Verhalen bij beelden uit de stad. Op Het Thorbecke kregen de leerlingen schrijfles van Said el Haji.

Brammetje

Ik moest wachten. Wachten totdat ze weg waren. Wachten tot alles veilig was en niemand me kon betrappen. Ik wilde hem helpen. Brammetje kon toch een veel beter leven leiden. Een veel beter leven dan bij hun. Ze waren nooit thuis. Brammetje had niemand om mee te spelen of lekker tegen aan te liggen en geaaid te worden. In de ochtend en avond kreeg hij wat eten en zat hij weer alleen voor de rest van de dag. Ik zie hem nu al 3 jaar elke dag zo voor het raam naar mij kijken. Elke dag wanneer ik mijn boodschappen ga doen, zie ik hem. Smachtend naar een kleine buitenwandeling. En elke dag zou ik hem zo graag even mee willen nemen. Al is het alleen om hem vijf minuten te laten rennen. Hij zou ervan genieten.

Vandaag was de dag aangebroken. Vandaag ging ik ervoor zorgen dat hij een veel beter leven zou krijgen. Dat leven zou bij mij zijn. Ik had het stel zo lang in de gaten gehouden dat ik precies wist wanneer ze weg waren. Beide vertrokken ze rond acht uur. Mevrouw van Steen kwam pas rond negen uur thuis en haar man rond tien uur. Ik had tijd zat om Brammetje uit zijn lijden te verlossen. Naïef waren ze wel. Twee jaar geleden stelde ik voor de bloemen water te geven en voor Brammetje te zorgen terwijl zij op de volgens hun welverdiende vakantie gingen. Twee weken lang heb ik Brammetje laten proeven van alle vrijheid die hij bij mij kon krijgen. Sinds Rita dood was, had ik niets anders om voor te leven. Brammetje was het lieve kleine lichtpuntje dat nog in mijn leven was. Ik zou naar binnen gaan met de sleutel die ik had laten maken. Zijn halsbandje pakken, wat eten meenemen en een paar van zijn speeltjes. Sinds ik die sleutel had was ik wel vaker even naar binnen gegaan om hem te verblijden. Toen ik binnenkwam, was hij zo blij en verrast. Hij was door het dolle heen dat hij mij weer zag. Ik pakte de spullen die ik nodig had. Ik wist allang waar alles lag dus veel tijd had ik niet nodig. Ik deed zijn bandje om en zette hem in de bak van mijn rollator. De buren konden zo niet zien dat ik met de hond mee naar buiten ging. Brammetje was dolgelukkig en ik? Ik was opgelucht. Ik had Brammetje meegenomen en we gingen samen een goed leven tegemoet. Brammetje zou bij mij blijven. Voor altijd.