29-02-16

Schrijfles op de Theater h/v #3

NIEUWE STADSVERHALEN VAN ROTTERDAMSE SCHOLIEREN

Silke Lieuwma schreef dit mooie verhaal bij de foto waarmee Anique Weve in 2015 de publieksprijs van De Kracht van Rotterdam won. De Theater h/v is een van de scholen die mee heeft gedaan aan het schrijfproject Verhalen bij beelden uit de stad. Op de Theater h/v kregen de leerlingen schrijfles van Daphne Huisden.

Jurkjes

“Denk je serieus dat ik dat aan trek?’’ riep ik mijn moeder achterna. Een ouderwetse roze jurk lag op mijn bed. Ik keek er naar, pakte hem op en gooide hem van de trap af. ‘’Stik toch in je tering jurk!’’ Ik rende terug naar mijn kamer en plof neer op mijn bed. Mijn moeder kwam al stampend en gillend naar boven toe. ‘’Madelene!’’ schreeuwde ze. Ik stopte mijn hoofd onder mijn kussen toen mijn moeder de deur van mijn kamer opentrok. ‘’Madelene!’’ gilde ze tegen mijn kussen. ‘’Ben je helemaal gek geworden?’’ Ze trok het kussen van mijn hoofd. De tranen liepen over mijn wangen. ‘’Ik trek geen jurk aan!’’ Het klonk meer als een wanhoopskreet dan een goed argument. Mijn moeder pakte mijn arm vast en trok me hardhandig uit bed. Ik gilde en schreeuwde dat ik niet wilde. Voor de spiegel in de inloopkast hield ze halt. Ze zette me voor de spiegel neer, smeet de jurk in mijn gezicht. ‘’Aantrekken!’’ riep ze en liep terug naar beneden.

Mijn zusje Merel kwam naar me toe. ‘’Zal ik helpen?’’ Ze vroeg het zo lief, dat ik geen nee kon zeggen. Ze had een babyblauwe jurk aan die haar oranje haren en blauwe ogen extra lieten op vallen. Ze ritste mijn jurk dicht, pakte mijn hand en nam me mee naar haar kamer, waar ze mijn haar invlocht. Ze was pas twaalf, maar ze wist al heel goed hoe de wereld in elkaar zat. ‘’Sorry,’’ zei ze zo onverwachts dat ik er van schrok. ‘’Sorry. Meddy, ik vind het zo naar voor je.’’ Mijn ooghoeken werden vochtig en er rolde opnieuw een traan over mijn wang. ‘’Het is niet jouw schuld Merel. Ik mis hem, maar dat doe jij ook.’’ zei ik om haar gerust te stellen. Ze knikte, pakte mijn hand en we liepen samen naar beneden.

Mijn moeder stond al klaar in de hal. ‘’Opschieten.’’ zei ze tegen ons. We stapten in de auto. Merel en ik zaten achterin. Maarten hoorde altijd voorin te zitten, dat was zijn plek. Hij was mijn wederhelft, ons DNA verschilde één chromosoompje. Hij hoorde daar voorin te zitten, dus ging ik er niet zitten. Het was nog geen week geleden gebeurd, eergisteren was de begrafenis geweest. Toch moest ik mee en ik wilde dit echt niet. We kwamen aan in het park, mijn moeder parkeerde de auto en we stapten uit. We gingen de jaarlijkse familie foto maken, althans wat er nog van over was. ‘’Madelene, wil je even mee komen?’’ Dat mijn moeder er een vraagteken achter zette betekende nog niet dat ik een keuze had.

Ik liep achter haar aan en een meter of tien verderop stopte ze. ‘’Als jij ook maar op één foto niet lacht zwaait er wat mevrouwtje.’’ Ze kreeg niet de kans om verder nog iets tegen mij te zeggen, want Merel pakte mijn hand. ‘’Meddy, gaan we naar de trampoline?’’ Ik stemde in, al was het alleen maar om ver bij mijn moeder vandaan te zijn, voordat het echt uit de hand zou lopen.