08-03-15

Schrijfles op het Erasmiaans 3

Druppels door Roos van der Laan

Ze voelt de druppels over haar rug lopen. Een voor een vallen ze op de glanzende, witte tegels. Ze droogt haar armen af met een handdoek die als schuurpapier over haar huid gaat. In de spiegel ziet ze slechts een silhouet. Ze gaat op de rand van het bad zitten en slaat de handdoek om zich heen. Ondanks de warmte, rilt ze. Een windvlaag komt door het dakraam naar binnen.

Ze trekt de handdoek strakker om zich heen. Ze veegt de spiegel schoon en bekijkt zichzelf. Ze vindt zichzelf niet mooi, ze walgt zelfs van haar spiegelbeeld. Haar neus is te puntig, haar ogen staan te ver uit elkaar en haar onderlip is te dun. Plotseling gaat de badkamer deur open, haar moeder kijkt naar haar vanuit de deuropening. ‘Ik leg even je broertje in bed. Kom jij hem straks even welterusten wensen? Dan zie ik je morgen. Slaap lekker, lieverd.’ Het woord lieverd klinkt zuur, alsof het naar azijn smaakt in haar mond. Ze knikt naar haar moeder en sjokt naar haar kamer. Nadat ze haar pyjama heeft aangetrokken, gaat ze naar de kamer van haar broertje. Als ze binnenkomt lacht hij naar haar. Zijn ogen sprankelen zoals alleen de zijne dat kunnen. ‘Slaap lekker Pieter, tot morgen.’ Ze gaat op de rand van zijn bed zitten en geeft hem een kus op zijn voorhoofd. ‘Doei Isabelle.’ Ze laat de deur op een kiertje staan.

Buiten hoort ze de vrachtwagen. Haar vader is thuis. Ze hoort de voordeur dichtslaan. Ze weet hoe het er nu beneden aan toe gaat. Elke avond hoopt ze dat het anders zal zijn. Ze gaat op haar bed zitten en kijkt door het raam naar buiten. Aan de overkant van het water ziet ze een zee van lichtjes die schitteren als sterretjes aan de hemel. Het is een prachtig gezicht en even verzinkt ze in haar gedachten. Ze hoort haar vader de trap op komen. Bij elke voetstap voelt ze haar angst groeien, het is een tintelend gevoel in haar buik. Ze sluit haar ogen en probeert niet na te denken. Met een krakend geluid gaat de deur open. Hij blijft even in de deuropening staan en komt dan naar haar bed toelopen. Hij trekt het dekbed van haar af en legt zijn koude, ruwe hand op haar borst. Dan gaat zijn rits open en hoort ze zijn broek op de grond vallen. De geur van zweet en alcohol vullen de kamer. Ze kijkt hem niet aan en huilt heel zachtjes. Ze wil zoveel doen en zeggen, maar ze blijft bewegingsloos liggen. Ze voelt alleen leegte.

Roos van der Laan liet zich tijdens de schrijflessen van Sanneke van Hassel op het Erasmiaans Gymnasium inspireren door deze foto van Ruben Dario Kleimeer.