17-02-15

Schrijfles op het Montessori Lyceum 2

Het raam door Hansje Veen

Ik wil je niet laten schrikken hoor, maar ik wilde toch even zeggen dat jij de afgelopen drie maanden mijn vieze, saaie leventje een heel stuk draaglijker hebt gemaakt. Misschien moet ik er bij vertellen dat ik al drie maanden in de stilgelegde bouwplaats voor jouw huis woon. Ik ben daar beland nadat mijn vrouw van me scheidde en ik te depressief werd om te werken. Hier zal ik je verder niet mee lastig vallen. Ik vind het gewoon een fijn idee dat je niet denkt dat ik een een of andere junk ben. Drie maanden geleden wist ik echt niet hoe ik nog verder moest. Toen zag ik jou.

Jij zat daar in je raam met een gitaar. Stuntelend probeerde je een wijsje. Toen ik jou daar zag zitten voelde ik iets wat ik al heel lang niet meer gevoeld had. Hoop. Jij zat daar in dat raam, hopend dat je ooit die gitaar onder de knie zou krijgen. Ik dacht toen aan de tijd dat ik jong was. De tijd waar alles voor het grijpen ligt, dromen werkelijkheid worden en iedereen altijd bij je blijft. De herinnering aan dat gevoel deed me goed. Elke avond wachtte ik geduldig en hoopte ik dat je weer in dat raam zou gaan zitten om daar gitaar te spelen. Af en toe deed je dat ook. Op precies dezelfde manier als die eerste keer: één been bungelend uit het raam. Een beetje in jezelf vloekend, maar toch stug door blijven gaan. Ik begon te fantaseren. Hoe je na een lange schooldag je tas in je kamer smijt, op je bed gaat liggen en daar aan je huiswerk begint. Al die gewone dingen. En dan op de avonden die ik zo zal gaan missen, mijn verlangen beantwoordde en weer in jouw raam ging zitten. Weer moet ik je geruststellen. Dit is geen definitieve afscheidsbrief hoor, meisje. Dat hoop ik in ieder geval niet. Het wordt simpelweg te koud om hier, in deze naar aarde en vuilnis ruikende groeve, te overleven. Ik moet nu naar zo’n opvangtehuis voor daklozen. Daar waar de hoop al lang geleden is vergaan. Het zal daar een noodzaak zijn aan jou te denken.

Ik hoop dat je af en toe nog in je raam gaat zitten om je liedjes te spelen. Ik hoop dat jij die barré-akkoorden waar je zoveel moeite mee hebt, te pakken krijgt. Ik hoop dat je gelukkig blijft. Maar het meeste nog, hoop ik dat ik jou nooit zal leren kennen. Ik wil niet dat jouw huis gewoon een huis blijkt, jouw raam gewoon een raam en jij gewoon een meisje.

Hansje Veen van het Montessori Lyceum Rotterdam, liet zich tijdens de schrijflessen van Sanneke van Hassel inspireren door deze foto van Sander van Wettum.