06-01-15

Schrijfles op het Erasmiaans

Het bankje door Annemarieke Janssen 4f

Ik was elf toen ik hem voor het eerst zag. Het was zomervakantie geweest en dit zou mijn eerste dag op de middelbare school zijn. Ik was veel te vroeg vertrokken, ik wilde natuurlijk niet te laat komen! Het verbaasde me hoe rustig en mooi het was langs het water zo vroeg op de ochtend. Ineens zag ik hem. Hij zat op een bankje boven op de heuvel, uitkijkend over de rivier. Het was een mooie plek, je kon de grote bedrijven aan de andere kant van het water goed zien. De kant waar alles om draaide, waar het geld verdiend werd en waar altijd leven was. De haven. Toen ik weer naar huis fietste, en het donker begon te worden, zat hij er nog steeds. Ik was verbaasd. Had die jongen niks beters te doen? Moest hij niet naar school? Hij staarde naar de boten, die met hun lichtjes een grappig effect gaven aan het zwartblauwe water. Rare jongen, besloot ik voordat ik mijn blik afwende. Vijf jaar later zit hij er nog steeds. Naar mijn idee is hij daar op een dag gaan zitten en nooit meer weggegaan. Vroeger vond ik hem altijd zielig omdat ik dacht dat hij alleen was en niemand had. Nu denk ik er anders over, misschien is hij wel zielig, maar niet omdat hij alleen is. Hij wil alleen zijn.

Het was een koude nacht geweest en ik was vergeten het raam dicht te doen. Mijn kamer voelde aan als een vrieskist en ik had er alles voor over om onder mijn deken te mogen blijven liggen. Wacht. Vandaag zou ik tegen de jongen gaan praten. Het was mijn laatste schooldag en dus ook de laatste keer dat ik langs het bankje zou fietsen. Het was nu of nooit. Ik had al helemaal bedacht hoe ik het zou doen; ik zou naar hem toe lopen en op een nonchalante manier „hey” zeggen. Goedgehumeurd kwam ik beneden aan tafel, smeerde een paar boterhammen, en vertrok naar school. Daar was de heuvel, nu zou het gebeuren. Hoe zou hij reageren? Zou hij me raar aankijken en doorgaan met staren? Of zou hij echt iets terug zeggen? Enthousiast en gespannen kwam ik bij het bankje aan. Het was leeg. Leeg. Het bankje waar ik vijf jaar lang een jongen op had zien zitten was leeg. Verrast staarde ik naar de plek waar hij hoorde te zitten. Waarom was hij opeens weg? Na een uur wachten ging ik uiteindelijk toch maar naar school.

En nu is het een jaar later. Ik heb de jongen nooit meer gezien. Tegenwoordig twijfel ik of hij er wel echt was. Heeft hij echt al die jaren daar gezeten, of was hij er alleen in mijn verbeelding?

Annemarieke Janssen, klas 4F van het Erasmiaans, liet zich tijdens de schrijflessen van Sanneke van Hassel inspireren door deze foto van Ruben Dario Kleimeer.